Vandaag met Mira en Orva naar de kleinvee tentoonsteling geweest.  Onze kindjes wilden persé deelnemen aan de wedstrijd maar wie mocht daar de hele tijd staan?  U raad het al! De mama en de papa natuurlijk en van de kindjes was er geen spoor te bekennen!  Die zaten gezellig met zijn allen rondjes te draaien op de kermismolen.  En tijdens het lange wachten verscheen daar in de verte nog een AKITA.  Het was ons meteen opgevallen dat dit Olathe (Mindy) was die ook deelnam aan deze kinderwedstrijd.  Mindy werd de winnaar en Orva werd derde nadat een oude dierenarts en een helper van het kermiscomité hun toer gemaakt hadden om het deelnemersveld te keuren.  Mindy leek ons wat groter en forser gebouwd maar het forse kan misschien  een verkeerd beeld zijn omwille van het kleurverschil tussen beide honden. 

 

Tijdens het wachten even met het baasje van Mindy gepraat zij vertelde ons dat ze alles wat niet opgeborgen was stukbeet.  ( spijtig genoeg voor de kinderen ook het zwembad )  Gelukkig hebben wij dat probleem met Orva niet maar we gaan dan ook 2 maal wandelen op een dag. Goed voor een kleine 2 uur op een rustige manier energie kwijt te kunnen en dus moe en voldaan in het zonnetje of de schaduw te kunnen genieten van een welverdiende pauze.  Ze heeft er dan ook geen behoefte aan om soms in een monstertje te veranderen.  

 

Verder hadden we ook de indruk dat ze hun hond supergraag zien en hem veel liefde  geven maar dat ze soms niet ten volle beseffen dat het op gepaste momenten echt wel nodig is om te laten weten wie er de baas is en dat het niet de hond is die mag beslissen wat hij doet.  Zo ontsnapte Mindy zomaar uit haar halsband en ging alleen tussen de kleine gezelschapshonden staan snuffelen.  Een klein en zenuwachtig gezelschapshondje ontsnapte net aan de dans omdat het baasje van Mindy uiteindelijk zeer rustig en met een grote glimlach zonder iets tegen Mindy te zeggen haar veel te grote halsband weer aandeed en verder richting grote honden stapte. 

 

Doe bij onze honden nog een maand of twee bij, laat hen op een onbekende plaats met onbekende mensen en dieren alleen loslopen zonder de leiding van het baasje.  Dan speel je met vuur!  En dan mag je reactie zeker niet zijn wij laten haar wel vaker los met andere honden en dat geeft geen probleem dus dat zal het nu ook wel niet zo zijn zonder ons.  Voorkomen is nog altijd beter dan genezen.  Het is nu al moeilijk genoeg om aan mensen duidelijk te maken dat een AKITA in wezen geen gevaarlijke hond is, dat hij het echt niet verdiend om op de befaamde zwarte lijst te staan van hondenrassen maar dat allen zijn baasje gevaar kan creëren door bewust of uit onwetendheid een slechte hond ' groot te brengen.

 

 Later op de avond zagen we Mindy haar nekharen de hoogte ingaan en hoorden we haar blaffen voor het hele plein.  Ze zag een stel spelende kinderen en wou zich even laten gelden tenopzichte van hen.  Familie van ons die bij hen in de buurt stond zij ons achteraf dat haar baasje met dit hondengedrag aan het lachen was en haar op geen enkel moment corrigeerde in haar gedrag.   Zij vertelden er dan ook bij, dat vanuit hun jarenlange ervaring (met verschillende hondenrassen en vele hondentrainingscursussen en dergelijke gevolgd te hebben), dat als zij hun hond niet kordater zouden aanpakken het in de zeer nabije toekomst mogelijk zou zijn dat de hond voor zijn baasjes "storend" of agressief gedrag gaat vertonen dat eigenlijk perfect vermeden had kunnen worden en enkel te wijten is aan een baasje dat onvoldoende leiding geeft aan zijn of haar dier.  En hierdoor worden honden dan vaak maar gedumpt in het asiel terwijl de fout bij de mens ligt!!!!!!!!!!!  En akkoord het is soms verdomd moeilijk om die lieve, toffe supermooie hondjes op hun plaats te zetten maar  als iedereen zijn plaatsje kent in het gezin dan is het net of de hemel op aarde is!!!

 

 

Vandaag even snel langs de dierenarts geweest.  Hadden een lang boodschappenlijstje meegenomen want we waren door onze voorraad medicijnen heen.  Ontworming, anti-vlo middel, inentingen voor konijnen,  ...  Onze rekening van dit dagje "dieren shoppen" was weer aardig opgelopen.   Maar voorkomen is nog altijd beter dan genezen!!!  Hadden Orva ook meegenomen en op de weegschaal laten zitten.  20kg 200g was het verdict.  Hadden haar zelf een kilo of 4 zwaarder geschat maar al bij al valt dit goed mee.  Alles zit volgens ons momenteel ook goed in verhouding.  Het lijkt wel alsof haar lichaam even de pauzeknop heeft ingedrukt en voldoende krachten wil opdoen opdat het aan een volgende groeispurt kan beginnen.  Verder doet ze het prima, ze luistert naar behoren (op zijn AKITA'S), vind het super om lange wandelingen te maken, speelt met Mira, ...  En begint nu ook wel wat terughoudender te worden naar vreemden toe.  Was vandaag ook niet zo enthousiast naar de dokter toe of kwam dat omdat ze net daarvoor een lekker hapje (klein hondje) door de deur zag verdwijnen en teleurgesteld op haar honger moest blijven zitten.  Misschien was het wel al die energie die vrijkwam na een weekje strike te liggen door die tropische temperaturen?  Zullen toch een charme offensief moeten aanwenden opdat het volgende keer weer koek en ei is tussen die twee.  Binnen een maand of twee zullen we het nog eens proberen en de dierenarts nog eens verblijden met een bezoekje van Orva en onze poesjes. De 'snoepjes' staan al klaar.

Heet,  verschrikkelijk heet!  Puffend ligt orva op de koude keukenvloer enige verkoeling te zoeken tijdens dit mooie lenteweertje.   Mira daarentegen ligt uitgestrekt te zonnen op het gazon. 
De pony's , schapen en lammetjes liggen in de schaduw van hun hok of boom uitgeteld te wezen.  Soms even rechtstaan om wat te grazen van het verse gras of een slok te nemen van het frisse water.

En wij?  Wij genieten nu van enkele daagjes rust na het vele werken op de weides, thuis, ...  straks met zijn allen een ferme duik nemen in het zwembad, een mooie avondwandeling maken met de hondjes, en ook nog even frietjes bakken in de frituur.  Het leven kan toch mooi zijn!!