Vandaag met Mira en Orva naar de kleinvee tentoonsteling geweest.  Onze kindjes wilden persé deelnemen aan de wedstrijd maar wie mocht daar de hele tijd staan?  U raad het al! De mama en de papa natuurlijk en van de kindjes was er geen spoor te bekennen!  Die zaten gezellig met zijn allen rondjes te draaien op de kermismolen.  En tijdens het lange wachten verscheen daar in de verte nog een AKITA.  Het was ons meteen opgevallen dat dit Olathe (Mindy) was die ook deelnam aan deze kinderwedstrijd.  Mindy werd de winnaar en Orva werd derde nadat een oude dierenarts en een helper van het kermiscomité hun toer gemaakt hadden om het deelnemersveld te keuren.  Mindy leek ons wat groter en forser gebouwd maar het forse kan misschien  een verkeerd beeld zijn omwille van het kleurverschil tussen beide honden. 

 

Tijdens het wachten even met het baasje van Mindy gepraat zij vertelde ons dat ze alles wat niet opgeborgen was stukbeet.  ( spijtig genoeg voor de kinderen ook het zwembad )  Gelukkig hebben wij dat probleem met Orva niet maar we gaan dan ook 2 maal wandelen op een dag. Goed voor een kleine 2 uur op een rustige manier energie kwijt te kunnen en dus moe en voldaan in het zonnetje of de schaduw te kunnen genieten van een welverdiende pauze.  Ze heeft er dan ook geen behoefte aan om soms in een monstertje te veranderen.  

 

Verder hadden we ook de indruk dat ze hun hond supergraag zien en hem veel liefde  geven maar dat ze soms niet ten volle beseffen dat het op gepaste momenten echt wel nodig is om te laten weten wie er de baas is en dat het niet de hond is die mag beslissen wat hij doet.  Zo ontsnapte Mindy zomaar uit haar halsband en ging alleen tussen de kleine gezelschapshonden staan snuffelen.  Een klein en zenuwachtig gezelschapshondje ontsnapte net aan de dans omdat het baasje van Mindy uiteindelijk zeer rustig en met een grote glimlach zonder iets tegen Mindy te zeggen haar veel te grote halsband weer aandeed en verder richting grote honden stapte. 

 

Doe bij onze honden nog een maand of twee bij, laat hen op een onbekende plaats met onbekende mensen en dieren alleen loslopen zonder de leiding van het baasje.  Dan speel je met vuur!  En dan mag je reactie zeker niet zijn wij laten haar wel vaker los met andere honden en dat geeft geen probleem dus dat zal het nu ook wel niet zo zijn zonder ons.  Voorkomen is nog altijd beter dan genezen.  Het is nu al moeilijk genoeg om aan mensen duidelijk te maken dat een AKITA in wezen geen gevaarlijke hond is, dat hij het echt niet verdiend om op de befaamde zwarte lijst te staan van hondenrassen maar dat allen zijn baasje gevaar kan creëren door bewust of uit onwetendheid een slechte hond ' groot te brengen.

 

 Later op de avond zagen we Mindy haar nekharen de hoogte ingaan en hoorden we haar blaffen voor het hele plein.  Ze zag een stel spelende kinderen en wou zich even laten gelden tenopzichte van hen.  Familie van ons die bij hen in de buurt stond zij ons achteraf dat haar baasje met dit hondengedrag aan het lachen was en haar op geen enkel moment corrigeerde in haar gedrag.   Zij vertelden er dan ook bij, dat vanuit hun jarenlange ervaring (met verschillende hondenrassen en vele hondentrainingscursussen en dergelijke gevolgd te hebben), dat als zij hun hond niet kordater zouden aanpakken het in de zeer nabije toekomst mogelijk zou zijn dat de hond voor zijn baasjes "storend" of agressief gedrag gaat vertonen dat eigenlijk perfect vermeden had kunnen worden en enkel te wijten is aan een baasje dat onvoldoende leiding geeft aan zijn of haar dier.  En hierdoor worden honden dan vaak maar gedumpt in het asiel terwijl de fout bij de mens ligt!!!!!!!!!!!  En akkoord het is soms verdomd moeilijk om die lieve, toffe supermooie hondjes op hun plaats te zetten maar  als iedereen zijn plaatsje kent in het gezin dan is het net of de hemel op aarde is!!!

 

 

Vandaag even snel langs de dierenarts geweest.  Hadden een lang boodschappenlijstje meegenomen want we waren door onze voorraad medicijnen heen.  Ontworming, anti-vlo middel, inentingen voor konijnen,  ...  Onze rekening van dit dagje "dieren shoppen" was weer aardig opgelopen.   Maar voorkomen is nog altijd beter dan genezen!!!  Hadden Orva ook meegenomen en op de weegschaal laten zitten.  20kg 200g was het verdict.  Hadden haar zelf een kilo of 4 zwaarder geschat maar al bij al valt dit goed mee.  Alles zit volgens ons momenteel ook goed in verhouding.  Het lijkt wel alsof haar lichaam even de pauzeknop heeft ingedrukt en voldoende krachten wil opdoen opdat het aan een volgende groeispurt kan beginnen.  Verder doet ze het prima, ze luistert naar behoren (op zijn AKITA'S), vind het super om lange wandelingen te maken, speelt met Mira, ...  En begint nu ook wel wat terughoudender te worden naar vreemden toe.  Was vandaag ook niet zo enthousiast naar de dokter toe of kwam dat omdat ze net daarvoor een lekker hapje (klein hondje) door de deur zag verdwijnen en teleurgesteld op haar honger moest blijven zitten.  Misschien was het wel al die energie die vrijkwam na een weekje strike te liggen door die tropische temperaturen?  Zullen toch een charme offensief moeten aanwenden opdat het volgende keer weer koek en ei is tussen die twee.  Binnen een maand of twee zullen we het nog eens proberen en de dierenarts nog eens verblijden met een bezoekje van Orva en onze poesjes. De 'snoepjes' staan al klaar.

Heet,  verschrikkelijk heet!  Puffend ligt orva op de koude keukenvloer enige verkoeling te zoeken tijdens dit mooie lenteweertje.   Mira daarentegen ligt uitgestrekt te zonnen op het gazon. 
De pony's , schapen en lammetjes liggen in de schaduw van hun hok of boom uitgeteld te wezen.  Soms even rechtstaan om wat te grazen van het verse gras of een slok te nemen van het frisse water.

En wij?  Wij genieten nu van enkele daagjes rust na het vele werken op de weides, thuis, ...  straks met zijn allen een ferme duik nemen in het zwembad, een mooie avondwandeling maken met de hondjes, en ook nog even frietjes bakken in de frituur.  Het leven kan toch mooi zijn!!

Vandaag in een driedubbele plooi gelegen van het lachen!  Orva stond mij deze ochtend op te wachten aan de deur van de traphal.  Dolblij om mij weer te zien na een lange nacht slapen stond ze kwispelend met haar staart te wachten op die eerste aai over haar bolletje.  Maar aangezien ze nogal enthousiast tekeer ging werd Mira haar aandacht getrokken en ... zij was dan ook meteen op de plaats van het gebeuren.  Omdat ons Orva nu al een pak groter is kon Mira niet meteen bij mij in de buurt komen en inventief als ze is zag ze een klein gaatje tussen de vloer, een buik en vier poten.  Zo snel als ze kon kroop ze onder Orva door en sprong tegen mijn hand opdat zij toch maar als eerste zou aangeraakt worden.  Nadat ik bijgekomen was van het lachen heb ik ze dan maar allebei eens dicht tegen mijn gilet getrokken en ze eens goed over hun buikje gestreeld.  Meteen waren er acht pootjes die niet op de grond stonden maar recht omhoog naar de zevende hemel wezen.  Een zalig begin van een mooie dag .....................................................

Vandaag goed nieuws en minder goed nieuws te melden.  Het 4e lam dat geboren is is een meisje EINDELIJK!  En ondertussen is er nog een klein rammetje bijgekomen van onze "mini-schaapjes".  Nu is het nog afwachten of onze Hampshire nog een lammetje ter wereld brengt.  Verder hebben we deze week hard gewerkt in de tuin. Dit was dringend nodig want we hadden deze de laatste maanden sterk verwaarloosd.  Een beetje veel met de beestjes bezig geweest en dan nog eens 60M³ hout uit het bos gaan halen, gekliefd, gestapeld, ...  Tussendoor toch nog even de tijd (veeeeel) gevonden om met onze kleine rakkers te dollen. Orva groeit als kool, dat gaat ontzettend hard en Mira zit volop in de rui.  Zij heeft het nog nooit zo fel gehad als nu.  Dus is het volop borstelen geblazen en als een echte ijdeltuit laat ze zich de extra aandacht wel bevallen.  Maar tijdens een van de vele borstelbeurten door merkte ik deze week een gezwel op aan haar rechterkant.  Dus snel even naar de dokter die haar meteen onderzocht heeft.  Hij heeft een kleine punctie gedaan maar heeft ons gezegd ons voorlopig nog niet ongerust te maken.  Waarschijnlijk zal het iets tijdelijk zijn (laat het ons hopen) en zal het binnen enkele dagen tot weken moeten verdwijnen.  Indien dit niet het geval zou zijn moeten we nog eens met haar op controle maar laat ons maar hopen dat het het eerste is.  We gaan nu nog even snel in het -netje wandelen met de hondjes en dan frietjes bakken!!!  GROETJES

Droevig nieuws uit het schapenkamp.  Deze middag is onze Lucky ondanks alle goede zorgen overleden.  Net zoals bij de kalveren zijn er onder de schapen dit jaar veel sterftes die vaak toe te schrijven zijn aan de plotselinge opmars van blauw tong.  Vermoedelijk was dit ook bij lucky het geval.  Lucky 't was kort en in het begin krachtig, je hebt gestreden tot het bittere eind maar het echte geluk van rond te dartellen op een grote groene wei daarvan heb je hier aan deze kant nooit mogen proeven.  Jij bent weer een mooie twinkelende ster die ons elke nacht zal verblijden met jou prachtige gloed aan de sterrenhemel.  Het ga je goed!

Hadden vandaag de indruk dat ons lammetje nog grote honger had en na mama en hem even geobserveerd te hebben toch maar besloten om hem (want het is weeral een rammetje) met de fles groot te brengen.  Daar onze nieuwe ziekenboeg nog in aanbouw is hebben we hen in het konijnenhok ondergebracht.  De warmtelamp is ook ingeschakeld zodat ze met hun tweetjes geen last zullen hebben van de mogelijke vrieskoude buiten.  Nu is het te hopen dat de moederband die ze samen hebben niet teveel verstoord wordt opdat ze toch nog enkele mooie weken samen hebben.  Wordt dus zeker nog vervolgd!

11uur30.  Paniek!  Ons witte ligt in het hok te kermen dat het een lieve lust is!  Even gekeken en daar was een poot en een klein snuitje maar de tweede poot was nergens te bespeuren.  Dus... een groot probleem want zo kan het lam niet geboren worden.  Even geprobeerd om ons schaap zelf te helpen maar dit was voor ons onbegonnen werk dan maar snel de dierenarts gebeld.  Die was meteen ter plaatse om de geboorte tot een goed einde te brengen.  Nu zat dat kleine lammetje al 10 minuutjes in deze benarde situatie en het bewoog nog amper maar nadat de vruchtzak verwijderd was en het kleintje een frisse duik mocht nemen in een emmer water begon het zachtjes van zich te laten horen.  Het was zwakjes maar er zat toch een beetje leven in.  Mama heeft het even schoongelikt maar schaap en lam waren zo uitgeput dat een eerste voeding er niet meteen inzat.  Dan maar snel thuis biest gaan halen opdat deze kleine rakker zou bijven leven.  Na wat gepor nam het zijn flesje in de mond en begon het met veel moeite de zuigen.  Maar het had nu toch al iets binnen en het kikkerde hiervan meteen op en probeerde voor de eerste maal voorzichtig recht te staan.  Wat wonder boven wonder lukte.  We gaan nu elke 2 uur een kijkje nemen en moeder en kind stellen het naar behoren als je bekijkt wat ze vandaag meegemaakt hebben.  Ze doen het rustig aan samen in hun hok en genieten van elkaar.  Hopelijk blijven ze het zo goed doen want een dier verliezen doet altijd een beetje pijn.  En oh ja! het geslacht is nog onbekend.  Door alle doorstane emoties zijn we vergeten te kijken of het een mannetje of een vrouwtje is.

Om 9 uur 30 onder een stralende hemel is ons 2de lammetje geboren. Wederom een rammetje maar we verliezen de moed niet.  Misschien zorgen de anderen voor opvolging van het sterke geslacht! 

 

Vandaag voor de eerste maal met Mira en Orva alleen gaan wandelen.  Dit lukte tot mijn grote verbazing zeer goed!  Daar ons Orva nog maar een kleine week aan het wennen is aan haar nieuwe wandelgarnituur.  Hopelijk blijft het ook de volgende dagen zo verder gaan.

 

P.S. foto's in album bovenaan. 

Na een dagje hard werken in de tuin, de barbeque voor de eerste maal aangestoken onder een stralend lentezonnetje.  Eerst een hapje en een lekker aperitiefje en meteen waren daar 2 (met Droopy oogjes) doggy's die met hun staart tussen de benen rond de tafel begonnen te cirkelen alsof ze als twee leeuwinnen hun prooi van de dag gingen verschalken.  En dan moest het hoofdgerecht nog op de tafel verschijnen!  Door het voorgaande tafereel goed gadegeslagen te hebben waren we extra op onze hoede toen de groenten en het vlees op tafel kwamen.  En toen, op een moment dat niemand het verwachtte sloegen ze genadeloos toe!  Mira zorgde voor het afleidingsmaneuver en Orva keek snel wat de pot schafte.  Het werd een aardappel met mayonaise die ze zo snel naar binnen werkte dat we eerst niet goed doorhadden wat er zich zojuist had afgespeeld.  Maar de saus - die ze trouwens met veel smaak oplikte - om haar mond deed ons beseffen dat er zich zonet een gauwdiefstal onder onze ogen had afgespeeld.  Na haar de les gespeld te hebben werd hun "straf" uitgesproken.  Om de extra energie (die ze in het geniep hadden opgedaan) kwijt te raken sprak rechter Fedrick de volgende straf uit:  Mira en Orva Bovijn, u bent hierbij veroordeelt tot een voettocht van een half uur samen met alle leden van uw gezin.  zo gezegd zo gedaan!  Wij dus met zijn allen de wijde wereld in op weg voor een half uurtje genieten in de vrije natuur.  Nog even voorbij de schapen om te kijken of alles daar ok was en dan onze tocht verder gezet via de "slijkhoek" die vandaag zijn naam alle eer aandeed.  Door de overvloedige regenval  was de landwegel herschapen in een modderpoel, en waar Mira de plassen en modder vakkundig vermeed, liep Orva op haar dooie gemakje gezellig te keuvelen door modder en plassen.  En omdat het toch zo warm was en ze er een beetje vuil uitzag besloot ze maar om een duik te nemen in de eerst de beste gracht. Resultaat ?!?  Een immens grote vuile en natte pup die het niet kon laten ons allemaal lekker nat te schudden.  Gelach a volonté natuurlijk want dat vinden baasje en kinderen superleuk maar wie mag alles en iedereen in bad stoppen?!  ...  Foto's van een natte Orva zijn te vinden in het fotoalbum.

 

 

Net even een gaatje gevonden om de foto's van de voorbije vakantie te uploaden.  Veel kijkplezier!

Gisteren met Orva naar de dierenarts geweest voor haar laatste spuitje.  Tijdens het geven van haar spuitje en ontworming gaf ze geen kik maar op de weegschaal staan daar had ze even geen zin in.  Maar ja we waren nu toch even nieuwsgierig naar haar gewicht omdat we vinden dat ze de voorbije drie weken wel in hoogte is gegaan maar niet zo in gewicht is toegenomen.  En na een derde poging stond de teller van de weegschaal op een mooie 10 kg en 300g.  En nu maar hopen dat we met ons Orva het eerste jaar niet meer bij de dokter langs moeten gaan.

 

Wat wordt Orva groot!  Gisteren bij de dierenarts even op de weegschaal gestaan, 7 kg 300.  Dat is al meer dan de helft van Mira.  Onze dierenarts was weer vol lof over het feit dat we zo een mooie pup hadden meegebracht uit Nederland.   Hij zag ook meteen dat het goed klikte tussen onze viervoeters.   Nadat ze allebei zonder morren hun spuitje gekregen hadden konden we weer naar huis.  Daar aangekomen samen nog even naar de foto's gekeken die we al gemaakt hebben van hen allebei.  Toen viel het ons op dat Orva deze week niet in volume maar in hoogte is toegenomen.  Orva loopt nu precies op stelten.  Het verbaast ons enorm hoe snel ze verandert.  Ze krijgt ook steeds meer 'streken'.  Ze showt zich aan iedereen en doet alsof ze over alles de baas is.  Mira heeft haar daarom deze week voor de eerste keer gecorrigeerd.   Orva was haar altijd aan het plagen en zat steeds aan haar staart te trekken en na de tiende maal heeft ons Mira zich een keertje boven haar gezet.  De kleinste was hiervan zoooooo geschrokken dat ze Mira een hele dag gemeden heeft.  Het was voor ons ook wel even schrikken want Mira maakte een hels kabaal en Orva ja die jankte de hele buurt bij elkaar.  Nu kent ze haar plaatsje weer even en is haar actieterrein verplaatst naar niet levende materie.  De wasmand, schoenen, kleding, bureaustoel, ...  alles waar haar grote mond rond past wordt in haar mond en tussen de kiezen genomen.  We hossen de hele dag achter haar aan met volgende woorden af Orva, braaf Orva ... af Orva, braaf Orva ...  en dan, dan durft haar karaktertje al wel eens extra naar bovenkomen.  Wablieft?!  Zeg jij iets?  Ik heb je niet verstaan hoor!  Ik dacht dat je tegen die vlieg daar bezig was.  Hoe!?  Ben ik iets verkeerd aan het doen?  Neen toch!  Oh ja, ik had me vergist je hebt gelijk! 

!!NATUURLIJK HEBBEN WIJ GELIJK!!  Maar hoe je het ook draait of keert leven met deze " inu's " maakt elke dag tot een groot feest!

 

Gisteren met Orva naar de zondagmarkt geweest.  Eerst schuchter, een beetje aarzelend heeft ze zich tussen de mensenmassa gemengd, maar na verloop van tijd had ze er veel zin in.  Omdat er veel mensen aanwezig waren hebben we wel duizend maal mogen horen wat voor een mooi en lief hondje wij wel hadden.  En natuurlijk de klassiekers zijnde wat is dat voor een ras? Dat is zeker een rashond?  En die kost zeker veel geld?   Wel mensen dit is een echt rasbeestje dat onbetaalbaar is net zoals al onze andere dieren.  Na wat spullen aan het dierenkraam gekocht te hebben moe maar voldaan naar huis weergekeerd.  Orva was 2 uurtjes uitgeteld en daarna wonderwel volledig uitgerust om er weer volop tegenaan te gaan.  Onze tuin is een racebaan geworden waarop de poezen en honden achter elkaar aanrennen dat het een lieve lust is.  We duimen met zijn allen dat de lente en zomer goed  weer brengt opdat we met zijn allen kunnen genieten van dit fantastische schouwspel.

,Joepie Mira en Orva spelen samen alsof ze altijd al de beste vrienden geweest zijn.  Er wordt gerend, gesprongen, ...  Zijn wij even blij dat ze elkaar zo snel gevonden hebben.  O ja, groot nieuws Orva haar beide oortjes staan mooi recht!  Foto's volgen later.

Wat hebben we de afgelopen dagen weer wat afgehost met de dieren.  We nemen onze Orva overal mee naartoe, maar vergeten natuurlijk ons Mira niet!  Ze kunnen het steeds beter met elkaar vinden maar de grenzen worden nog steeds afgetast.  Onze poezen zijn het favoriete speeltje van Orva.  Ze rent er constant achteraan en wil op alles klimmen waar de poezen zich op begeven.  Eigenlijk wordt die kleine baby een echte stoere tijger die overal als eerste wil bijzijn en die niet wil onderdoen voor de "ouwe rotten" in het vak.  We maakten ons vandaag de bendenking dat het toch wel raar is dat dat kleine grut van 7 weken zo snel vanalles kan leren.  In de auto laat ze zich trots aan ieder voorbijganger zien en als we even gaan wandelen loopt ze reeds mooi mee aan het lijntje mits enkele bokkensprongetjes natuurlijk.  Zelfs als je haar bij naam roept komt ze meteen naar je toe en zitten naast onze voet lukt ook al goed.  Kortom hopelijk mogen we nog vele jaren van dit prachtbeestje genieten.

Deze middag snel naar de dierenarts geweest met een ziek konijn en meteen Orva even laten keuren.  Zij viel meteen in de smaak.  Nog twee weken en ze mag haar tweede spuitje.  Hopelijk vind ze hem dan nog even leuk.?!

Deze ochtend vroeg opgestaan want onze "baby's" moeten hoognodig een plasje maken.  De achterdeur zwaait open en de kudde "olifanten" baant zich een weg om een plekje te vinden in het koude gras.  Voldaan keren ze allebei weer naar binnen waarna Mira en Orva de kinderen hartelijk begroeten.  Er wordt weer volop aan alles gesnuffeld, van alles geproefd, ...  Snel de kinderen klaarmaken om hen naar school te brengen.  Zij zijn de tekst van hun spannende puppie-verhaal al volop aan het oefenen bij ons thuis.  OOOOh 's en AAAAAh's aan de schoolpoort.  Wat een schattig bolletje wol!!!  Orva haar bolletje wordt meermaals gestreeld.  De kinderen, mama en papa zo trots als een gieter natuurlijk!  Snel nog een zoentje geven en die rakkers zijn weer enkele uurtjes zoet met spelen, leren en ...  Nu kunnen we ongestoord met de honden een uurtje naar de markt, mensen kijken en lekkere kip kopen natuurlijk.  De honden hebben het duidelijk naar hun zin maar wij hebben het véél te koud en moeten na drie kwartier weer naar huis.  Na een lekkere en een half uurtje aan de kachel gaan we met Orva in de naar het tankstation en suppermarkt.  Nog meer OOOOOOOOOOOOOOOh's en AAAAAAAAAAAAAAAAAAAh's... En het haar op haar hoofd??  Als het zo door blijft gaan heeft ze tegen het einde van de week geen pijltje haar meer op haar wolllebol staan.

Joepie  Gisteren onze nieuwe trouwe viervoeter opgehaald.  Orva.  (onze beste vriend - goud waard).  Zij heeft haar plaatsje bij ons thuis al goed gevonden. Loopt steeds rond te snuffellen, speelt met de poezen en is zot van de kinderen.  Na een lange ochtend en middag ligt ze nu vredig te slapen.  Ze wil alles meteen in haar opnemen en wil helemaal niet rusten in de loop van de dag.  Ze denkt zeker dat ze al een stoere meid is van een jaar of twee!?!  Omdat ze zo nieuwsgieirg was hebben we haar vandaag ook laten kennismaken met onze schapen.  Ze vond het fijn om los te lopen in de wei, maar de schapen hadden het niet zo begrepen op haar en holden allemaal weg opdat ze haar vanaf een veilige afstand konden gadeslaan.